Je wordt wakker en ontdekt dat je vorige leven niets anders was dan een simulatie. Je hebt geen herinneringen aan deze plek, aan je schattige dierenvrienden als buren, aan de verfrissende wind en geurige bloemen, aan het kleine boerderijtje dat je net buiten de stad had weggestopt, niets daarvan. Maar zodra je wat tijd doorbrengt met je vergeten vrienden en je behulpzame huisdier, voelt Everafter Falls dan niet gewoon perfect aan? Is het niet waar je altijd had willen zijn?